I oto wprowadził się do mnie facet, o którym wiem tylko tyle, że chodzi w bojówkach, ma czterdzieści lat i podgolony łeb.

- Czym ty się właściwie zajmujesz? - pytam go gdy wiózł mnie na prześwietlenie.

- Rozrywką. - I nie powiedział nic więcej.

Może to jakiś oszust?!

Wszystko by się zgadzało: miły, wzbudzający zaufanie (no może nie tymi spodniami i fryzurą, ale tak jakoś z oczu mu uczciwie patrzy), dysponuje nieograniczenie wolnym czasem.

Seksu między nami nie ma. Na razie prowadzimy grę wstępną i cały czas gadamy. To pierwszy facet, który wszedł do mojego mieszkania i powiedział, cytuję:

- Kijowo tu masz. Czuje się, że brakuje meskiej ręki.

Ale zawiózł mnie na ostry dyżur, gadał z lekarzem, wykupił leki i gdy zaproponowałam, że się rozliczę parsknął naprawdę szczerym śmiechem. Taki opiekuńczy. W ogóle czuję się jakbym go znała od dwudziestu lat.

Powiedział, że będzie spał obok mnie i zrobił to takim tonem, że nawet nie próbowałam tego podważać, czy powiedzieć mu, że się na przykład krępuję.

Ale smarowanie tyłka zaproponował tak, że miałam do wyboru - potraktować to jak żartobliwą propozycję i się zgodzić, czy wybrać inne rozwiązanie.

Jestem trochę oszołomiona. Napiszę tak - dupka mnie boli, ale nie od seksu, śpię w łóżku z facetem, z którym w ogóle nie sypiam i sama się dziwię, co to się w moim życiu dzieje.

Acha i dotarło do mnie, że w ostatnich, długich tygodniach to ja miałam chyba deprechę. Albo może w ogóle w ostatnich miesiącach, czy latach?! W ogóle gdzie ja miałam oczy i rozum, i po jaką cholerę zaliczałam tych wszystkich facetów?!

Wszyscy inni przy tym jednym wydają się jacyś płascy i nieciekawi. Może jedynie z wyjątkiem Tulipanka, bo do tego szczeniaczka to ja mam naprawdę masę sympatii. Ale cóż: było, minęło i nastał Artur.

Król? Król. The król.