Wraca mi forma i poczucie humoru. Postanowiłam fundnąć sobie rejs - marzyłam o tym od dziecka. W ogóle zaczynam spełniać swoje marzenia. Zwiedzanie świata, sypianie z seksownymi facetami, bycie pisarką.

To zmiana tożsamości. Bardzo trudno jest nie myśleć o biznesie, olewać okazje. Bo przecież pieniądze wciąż leżą na ulicy. Zawsze i wciąż, i będą tam - szeleszczące banknoty, ale jak długo można chcieć tylko patrzeć pod nogi i je zbierać?!

Myślę o rejsie przez Atlantyk. Na przykład do Brazylii, albo Argentyny. A może dookoła świata? I mieć chłopaka w każdym porcie? I zaliczać sympatycznych i przystojnych marynarzy?

Pierwszy oficer... Drugi oficer... W ogóle atmosfera takiego luksusowego statku... Nigdy nie miałam na to czasu, żeby sobie po prostu tak popłynąć.

Wczoraj przeleciałam niezłego faceta. Muzyk. Z jasnymi dredami sterczącymi wokół jego chłopięcej twarzyczki. Ostro było. Pozostawiłam go w przekonaniu, że to on jest starszy ode mnie o kilka lat.

W ogóle stwierdziłam, że strasznie dużo zależy od ciuchów. Kupiłam sobie trochę tanich bluzeczek dla nastolatek i mini spódniczkę w szkocką kratę i goście podrywali mnie jak nieletnią Lolitkę.

Dobry seks był wczoraj, wymieniliśmy się telefonami. Właściwie po co wyjeżdżać? Ten muzyk mówił mi właśnie, że grał na takim wielkim jachcie dla miliarderów. Może tam poznam jakiegoś arabskiego szejka, albo teksańczyka z dołkiem w podbródku?

Albo biednego grajka? Albo jakąś znudzoną, piękną żonę jakiegoś starego bogacza? Albo najpierw polecę do Paryża jednak spotkać się z Dodo i napisać moją biografię?

A tymczasem wracam do łóżka. Niestety tylko spać, bo Janko Muzykant musiał dziś pojechać na koncert. Kto to widział, żeby tak zostawiać damę samą, nawet bez jednej malutkiej fujareczki?!