Najczęściej chodzę w butach na obcasach, dziś byłam na płaskim. Pośliznęłam się na kawałku lodu i walnęłam z całych sił tyłkiem o chodnik. I żeby było już zupełnie tragikomicznie to najpierw doznałam olśnienia:

- Tylko Artur! To jest przecież ten jeden jedyny! - a zaraz po uświadomieniu sobie tego co to mi strzeliło do głowy (i po tym jak to mi trotuar strzelił w dupę!) dostałam ataku niepowstrzymanego i absolutnie histerycznego ataku śmiechu.

Naprawdę tak sobie pomyślałam. W ułamku sekundy, chyba nawet jeszcze wtedy, gdy leciałam, albo gdy walnęłam tą moją biedną dupką.

Mam potężnego sińca, który malowniczo rozlewa się na dwa pośladki. Oraz przekonanie, że mimo kariery, majątku, zmarszczek i lat wciąż jestem tak naprawdę biedną, naiwną, nastoletnią blondyneczką.

Jeśli więc chodzi o bliskość, to zbliżyłam się dziś do poziomu gruntu! Dupa zbita - i to bardzo dosłownie. Całe szczęście, że lubię spać na brzuchu. Dobranoc!